Αναρτήσεις

Business plan...

Είμαι 25 ετών και κατεβαίνω με τον πατέρα μου στο κέντρο για να αγοράσουμε ένα ανταλλακτικό για ένα πικάπ Lenco L75. Όταν το είχε αγοράσει, στα τέλη του 60, αρχές 70, θεωρούταν το καλύτερο επαγγελματικό πικάπ, που αργότερα έχασε το θρόνο από το SL1200 MkII της Technics. Είχε ένα πολύ βαρύ πλατώ κι αυτό βοηθούσε να έχει μεγάλη αδράνεια, οπότε δεν έχανε στροφές με τις αυξομειώσεις της τάσης στους ραδιοφωνικούς σταθμούς. Το βάρος όμως του πλατώ, έκανε τη μπίλια στην οποία στηριζόταν ο άξονας να φθείρεται και μετά από ~30 χρόνια να κατέβει το πλατώ τόσο, ώστε να μην πατάει καλά η βελόνα.

Όταν φτάσαμε στην αντιπροσωπεία και ζητήσαμε τα ανταλλακτικά της Lenco, μας είπε ο τεχνικός ότι δεν τα φέρνουν πιά. Ο πατέρας μου απόρησε, γιατί θεωρούταν εξαιρετική εταιρία. Ρωτάει πάλι ο τεχνικός τι ακριβώς θέλει, μήπως είχε κάτι που να ταιριάζει και του δείχνει τη μπίλια. Η απάντηση ήταν αποστομωτική... Έρχεστε μετά από 30 χρόνια να πάρετε ένα ανταλλακτικό των 5 δραχμών και απορείτε γιατί έκλεισε η ετ…

Διαφορά επιπέδου

Μεγάλη όμως.

Διαβάζω αρκετά τεχνολογικά sites και forums, λόγω της δουλειάς μου. Υπάρχει σημαντική διαφορά στο επίπεδο των σχολίων μεταξύ λαών. Διαβάζεις στην Ελλάδα ότι η Apple έβγαλε καινούριο τηλέφωνο. Α, ου από κάτω, τσακώνονται τα fun boys με τους haters, λες και έχουν μετοχές στην εταιρία και τα γραφόμενά τους θα επηρρεάσουν την τιμή.
Διαβάζεις την ίδια είδηση σε Ιρλανδικό site και τα σχόλια στην πλειοψηφία τους είναι τεχνικά, γούστου (μου αρέσει ή όχι) και κάποια ελάχιστα που θα είναι από τις δύο παραπάνω ομάδες, θα
περάσουν συνήθως απαρατήρητα, αφού κανείς δεν ασχολείται να τους απαντήσει.

Το ίδιο συμβαίνει παντού.

Πριν 2 χρόνια περίπου, σε έναν αγώνα MotoGP, ο Rossi είχε κλωτσήσει τον Marquez κι ο δεύτερος έπεσε. Στα Ελληνικά sites, χαμός, βρισιές, μπινελεκία κι οπαδισμοί. Στα ξένα, υπομονή παιδιά να δούμε τα facts (τηλεμετρία). Όταν βγήκαν τα επίσημα στοιχεία, οι περισσότεροι συνέχισαν στον ίδιο τόνο, κρίμα που το έκανε, δεν το περίμενα, δεν είναι επαγγελματικό, κλπ. Στην Ε…

Έπιασε φωτιά η αποθήκη του Σαμ...

...και δεν κινδυνεύει μόνο η Λόλα, αλλά όλη η Αττική.
Πρώτη φορά είναι; Φυσικά και όχι, το μάθαμε το παραμύθι κάθε καλοκαίρι. Αλλά και κάθε χειμώνα.

Βέβαια...

Φωνάζουμε όλοι για την ανικανότητα του κράτους, για την μη πρόληψη, για τον κακό σχεδιασμό και εκτέλεση, αλλά γυάλινα μπουκάλια θα πετάξουμε στο δάσος, bbq χωρίς καμία προστασία θα κάνουμε, ξερά χόρτα θα κάψουμε, κοκ, για να μην αναφερθώ σε εμπρηστές που έχουν συλληθφεί κι αφέθηκαν ελεύθεροι... Εμείς δε φταίμε ποτέ όμως. Το κράτος για όλα. Που και το κράτος, εμείς το επιλέξαμε.

Όμως, αυτό δεν είναι το σημαντικότερο. Φωτιές ξεσπάνε κι από φυσικά αίτια, τις έχουμε δει παντού. Καλώς ή κακώς, το κλίμα έχει αλλάξει, οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν και αναπόφευκτα, θα έχουμε πυρκαγιές. Η ίδια η φύση καθαρίζει με τις φωτιές. Το σημαντικότερο εδώ είναι, τι κάνουμε μετά. Η φύση, θα αναγεννήσει το δάσος, θα δημιουργήσει ζωή από την αρχή και θα κάνει τον κύκλο της. Εμείς τι κάνουμε;

Χτίζουμε! Αυθαίρετα. Παράνομα. Και μετά από μερικά χρόνια, πλ…

Τούβλα

Την εποχή της κατάρευσης του Ελληνικού κινηματογράφου, και της ανόδου της κακής ποιότητας βιντεοταινιών, υπήρξε μια ταινία με τον Κώστα Βουτσά και τον Σωτήρη Μουστάκα, "Τα Τούβλα". Η ιστορία φορά σε δύο φίλους, που έχουν μεν πλουτίσει, αλλά είναι αμόρφωτοι και δυσκολεύονται στα κοινωνικά τους και τα αισθηματικά τους. Την ιστορία αυτή λοιπόν, τη βλέπω καθημερινά, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τούβλα. Παντού. Αμόρφωτοι. Άσχετοι. Και το χειρότερο; Άσχετοι με άποψη.

Την αφορμή την παίρνω από μια δημοσίευση φωτογραφίας σε μια σελίδα που προωθεί τις ομορφιές της Ελλάδας. Η φωτογραφία απεικονίζει την Κάλυμνο, αλλά ο ουρανός είναι τόσο επεξεργασμένος, που φαίνεται σαν εξωγήινο τοπίο. Το saturation στο μπλε έχει χτυπήσει κόκκινο και το ξεγύρισμα στα βουνά, ώστε να μη φαίνονται άσχημα με την επεξεργασία του ουρανού, είναι τόσο κακό, που έχει "πιξελιάσει" στα όρια.

Υπό κανονικές συνθήκες, δεν ασχολούμαι καθόλου, αλλά η συγκεκριμένη φωτογραφία επισημάνθηκε με τον τίτλ…

Λαμόγια κι ευεργέτες, στον ίδιο κουβά

Το ένα και το αυτό. Ίδιο πράγμα. Επειδή κάποιος έβγαλε χρήματα, ο Έλληνας θα τον χαρακτηρίσει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, λαμόγιο. Δεν το παρεξηγώ, έτσι έμαθε, έτσι μεγάλωσε. Αυτή είναι η αλήθεια της Ελληνικής πραγματικότητας. Όμως, δεν ισχύει παντού. Θα πρέπει να μάθει ο Έλλην, να διακρίνει κάπως τα λαμόγια από τους σωστούς και σοβαρούς επιχειρηματίες, ανθρώπους που βγάζουν φυσικά χρήματα, αλλά προσφέρουν κι έργο. Όπως κάνει με τους γιατρούς ένα πράμα... Που τους κυνηγάει να τους δώσει το φακελάκι, ενώ κάνουν τη δουλειά τους, τηρούν τον όρκο τους. Σε αυτούς, αναγνωρίζει το έργο και τα χρήματα μαζί, δεν τους λέει λαμόγια. Οι υπόλοιποι είναι.

Μπήκε μια είδηση για τον Elon Musk, όπου εξέφρασε τις ανησυχίες του για την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Είπε χαρακτηριστικά, ότι λόγω της δουλειάς του, έχει πρόσβαση σε αδημοσίευτα projects και αυτά που έχει δει τον τρομάζουν. Το τι γράφτηκε από κάτω στα σχόλια, δε λέγεται... Τι λαμόγιο, τι απατεώνα, τι άχρηστο τον είπαν... Ότι πήρε τα…

30 χρόνια το ίδιο αδιάφοροι, το ίδιο πρόβατα

Σαν σήμερα πριν 30 χρόνια, μια εξαιρετική εθνική ομάδα μπάσκετ, κέρδισε τη παντοδύναμη Ρωσσία 103-101 στην παράταση και πήρε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Οι Έλληνες τότε, εκστασιασμένοι από τη νίκη, ξεχύθηκαν στους δρόμους και πανυγήριζαν όλη νύχτα για την επιτυχία.

17 χρόνια αργότερα, το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε όταν κερδίσαμε την Πορτογαλία στο ποδόσφαιρο, μέσα στην έδρα της κιόλας, πάλι στην παράταση και πήραμε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Πάλι στους δρόμους μέχρι το πρωί και για αρκετές μέρες ακόμα, ο κόσμος πανυγήριζε, τραγουδούσε, φώναζε συνθήματα. Μεθυσμένος από τη χαρά της νίκης, ειδικά στο ποδόσφαιρο που ποτέ δεν είχαμε υψηλούς στόχους, σε αντίθεση με το μπάσκετ που από το 1987 και μετά, πρωταγωνιστούμε σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο.

30 χρόνια όμως, παράλληλα με τις επιτυχίες μας στον αθλητισμό, έχουμε δεκάδες άλλες επιτυχίες πολιτικών και επιχειρηματιών στο χώρο της λαμογιάς και των σκανδάλων. Δισεκατομμύρια δραχμές, αλλά και ευρώ αργότερα, κινήθηκαν και κινούνται ακόμα σε λίγα συγκεκ…

Εγώ ξέρω...

Σκατά ξέρεις. Και χωρίς συμπάθιο.

Μιλάμε με τον άσχετο στο ιντερνέτι και μου λέει, ξέρω κλπ.
Ρωτάω που ξέρεις; Μου το είπε κάποιος πλαγίως...
Και οριζοντίως και καθέτως και είσαι μαλάκας.

Ειλικρινά, αυτή τη μαλακία του Έλληνα, που του είπε κάποιος κάτι και είναι αυτομάτως σωστό κι έγκυρο, ενώ όταν του παραθέτεις γεγονότα και στοιχεία και νόμους, τα αγνοεί, δεν πρέπει να την έχει άλλος λαός σε αυτό το βαθμό...

Μου είπε η φίλη, της αδερφής, του φούρναρη, που έχει το μαγαζί, απέναντι από το σπίτι της Κίτσας, της μαμάς του Κωστάκη, του συμμαθητή του ανηψιού μας στο σχολείο.

Αυτό είναι έγκυρο.

Ο νόμος 2251/1994, άρθρο 5, παράγραφος 5 που λέει κάτι άλλο, προφανώς και δεν ξέρει, ή, αυτό είναι το καλύτερο, έχει "παραθυράκι".

Παραθυράκι έχει το άδειο σου κεφάλι για να ανανεώνεται ο αέρας που έχει μέσα, μη μυρίζει η μούχλα.

Αυτό το "ξέρεις ποιός είμαι εγώ" και "εγώ ξέρω" πίσω από το πληκτρολόγιο, έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ο κάθε παπάρας βγαίνει και λέει ότι…