Αναρτήσεις

Έπιασε φωτιά η αποθήκη του Σαμ...

...και δεν κινδυνεύει μόνο η Λόλα, αλλά όλη η Αττική.
Πρώτη φορά είναι; Φυσικά και όχι, το μάθαμε το παραμύθι κάθε καλοκαίρι. Αλλά και κάθε χειμώνα.

Βέβαια...

Φωνάζουμε όλοι για την ανικανότητα του κράτους, για την μη πρόληψη, για τον κακό σχεδιασμό και εκτέλεση, αλλά γυάλινα μπουκάλια θα πετάξουμε στο δάσος, bbq χωρίς καμία προστασία θα κάνουμε, ξερά χόρτα θα κάψουμε, κοκ, για να μην αναφερθώ σε εμπρηστές που έχουν συλληθφεί κι αφέθηκαν ελεύθεροι... Εμείς δε φταίμε ποτέ όμως. Το κράτος για όλα. Που και το κράτος, εμείς το επιλέξαμε.

Όμως, αυτό δεν είναι το σημαντικότερο. Φωτιές ξεσπάνε κι από φυσικά αίτια, τις έχουμε δει παντού. Καλώς ή κακώς, το κλίμα έχει αλλάξει, οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν και αναπόφευκτα, θα έχουμε πυρκαγιές. Η ίδια η φύση καθαρίζει με τις φωτιές. Το σημαντικότερο εδώ είναι, τι κάνουμε μετά. Η φύση, θα αναγεννήσει το δάσος, θα δημιουργήσει ζωή από την αρχή και θα κάνει τον κύκλο της. Εμείς τι κάνουμε;

Χτίζουμε! Αυθαίρετα. Παράνομα. Και μετά από μερικά χρόνια, πλ…

Τούβλα

Την εποχή της κατάρευσης του Ελληνικού κινηματογράφου, και της ανόδου της κακής ποιότητας βιντεοταινιών, υπήρξε μια ταινία με τον Κώστα Βουτσά και τον Σωτήρη Μουστάκα, "Τα Τούβλα". Η ιστορία φορά σε δύο φίλους, που έχουν μεν πλουτίσει, αλλά είναι αμόρφωτοι και δυσκολεύονται στα κοινωνικά τους και τα αισθηματικά τους. Την ιστορία αυτή λοιπόν, τη βλέπω καθημερινά, ειδικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τούβλα. Παντού. Αμόρφωτοι. Άσχετοι. Και το χειρότερο; Άσχετοι με άποψη.

Την αφορμή την παίρνω από μια δημοσίευση φωτογραφίας σε μια σελίδα που προωθεί τις ομορφιές της Ελλάδας. Η φωτογραφία απεικονίζει την Κάλυμνο, αλλά ο ουρανός είναι τόσο επεξεργασμένος, που φαίνεται σαν εξωγήινο τοπίο. Το saturation στο μπλε έχει χτυπήσει κόκκινο και το ξεγύρισμα στα βουνά, ώστε να μη φαίνονται άσχημα με την επεξεργασία του ουρανού, είναι τόσο κακό, που έχει "πιξελιάσει" στα όρια.

Υπό κανονικές συνθήκες, δεν ασχολούμαι καθόλου, αλλά η συγκεκριμένη φωτογραφία επισημάνθηκε με τον τίτλ…

Λαμόγια κι ευεργέτες, στον ίδιο κουβά

Το ένα και το αυτό. Ίδιο πράγμα. Επειδή κάποιος έβγαλε χρήματα, ο Έλληνας θα τον χαρακτηρίσει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, λαμόγιο. Δεν το παρεξηγώ, έτσι έμαθε, έτσι μεγάλωσε. Αυτή είναι η αλήθεια της Ελληνικής πραγματικότητας. Όμως, δεν ισχύει παντού. Θα πρέπει να μάθει ο Έλλην, να διακρίνει κάπως τα λαμόγια από τους σωστούς και σοβαρούς επιχειρηματίες, ανθρώπους που βγάζουν φυσικά χρήματα, αλλά προσφέρουν κι έργο. Όπως κάνει με τους γιατρούς ένα πράμα... Που τους κυνηγάει να τους δώσει το φακελάκι, ενώ κάνουν τη δουλειά τους, τηρούν τον όρκο τους. Σε αυτούς, αναγνωρίζει το έργο και τα χρήματα μαζί, δεν τους λέει λαμόγια. Οι υπόλοιποι είναι.

Μπήκε μια είδηση για τον Elon Musk, όπου εξέφρασε τις ανησυχίες του για την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Είπε χαρακτηριστικά, ότι λόγω της δουλειάς του, έχει πρόσβαση σε αδημοσίευτα projects και αυτά που έχει δει τον τρομάζουν. Το τι γράφτηκε από κάτω στα σχόλια, δε λέγεται... Τι λαμόγιο, τι απατεώνα, τι άχρηστο τον είπαν... Ότι πήρε τα…

30 χρόνια το ίδιο αδιάφοροι, το ίδιο πρόβατα

Σαν σήμερα πριν 30 χρόνια, μια εξαιρετική εθνική ομάδα μπάσκετ, κέρδισε τη παντοδύναμη Ρωσσία 103-101 στην παράταση και πήρε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Οι Έλληνες τότε, εκστασιασμένοι από τη νίκη, ξεχύθηκαν στους δρόμους και πανυγήριζαν όλη νύχτα για την επιτυχία.

17 χρόνια αργότερα, το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε όταν κερδίσαμε την Πορτογαλία στο ποδόσφαιρο, μέσα στην έδρα της κιόλας, πάλι στην παράταση και πήραμε το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Πάλι στους δρόμους μέχρι το πρωί και για αρκετές μέρες ακόμα, ο κόσμος πανυγήριζε, τραγουδούσε, φώναζε συνθήματα. Μεθυσμένος από τη χαρά της νίκης, ειδικά στο ποδόσφαιρο που ποτέ δεν είχαμε υψηλούς στόχους, σε αντίθεση με το μπάσκετ που από το 1987 και μετά, πρωταγωνιστούμε σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο.

30 χρόνια όμως, παράλληλα με τις επιτυχίες μας στον αθλητισμό, έχουμε δεκάδες άλλες επιτυχίες πολιτικών και επιχειρηματιών στο χώρο της λαμογιάς και των σκανδάλων. Δισεκατομμύρια δραχμές, αλλά και ευρώ αργότερα, κινήθηκαν και κινούνται ακόμα σε λίγα συγκεκ…

Εγώ ξέρω...

Σκατά ξέρεις. Και χωρίς συμπάθιο.

Μιλάμε με τον άσχετο στο ιντερνέτι και μου λέει, ξέρω κλπ.
Ρωτάω που ξέρεις; Μου το είπε κάποιος πλαγίως...
Και οριζοντίως και καθέτως και είσαι μαλάκας.

Ειλικρινά, αυτή τη μαλακία του Έλληνα, που του είπε κάποιος κάτι και είναι αυτομάτως σωστό κι έγκυρο, ενώ όταν του παραθέτεις γεγονότα και στοιχεία και νόμους, τα αγνοεί, δεν πρέπει να την έχει άλλος λαός σε αυτό το βαθμό...

Μου είπε η φίλη, της αδερφής, του φούρναρη, που έχει το μαγαζί, απέναντι από το σπίτι της Κίτσας, της μαμάς του Κωστάκη, του συμμαθητή του ανηψιού μας στο σχολείο.

Αυτό είναι έγκυρο.

Ο νόμος 2251/1994, άρθρο 5, παράγραφος 5 που λέει κάτι άλλο, προφανώς και δεν ξέρει, ή, αυτό είναι το καλύτερο, έχει "παραθυράκι".

Παραθυράκι έχει το άδειο σου κεφάλι για να ανανεώνεται ο αέρας που έχει μέσα, μη μυρίζει η μούχλα.

Αυτό το "ξέρεις ποιός είμαι εγώ" και "εγώ ξέρω" πίσω από το πληκτρολόγιο, έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ο κάθε παπάρας βγαίνει και λέει ότι…

Υποκριτές του κώλου

Κι ούτε καν, ο κώλος επιτελεί σηματνικό έργο... Οι υποκριτές, είναι τα κατακάθια της κοινωνίας, η λέρα, η μαυρίλα, αυτοί που ψήφισαν Χ κι όταν βγει και τα κάνει πουτάνα, λένε ότι δεν τους ψήφισαν ποτέ και τους βρίζουν.

Έγινε η τρομοκρατική επίθεση στο Manchester... Κρίμα, πολύ κρίμα. Παιδιά τα περισσότερα, σκοτώθηκαν από ένα μίσος που σκόπιμα θρέφεται και συμφέρει πολλούς. Όμως, όλοι αυτοί που κλαίνε και οδύρονται, εχθές, δεν τους έννοιζε που οι βόμβες της δικής τους κυβέρνησης, σκορπούσαν το θάνατα σε παιδάκια της Συρίας. Αλλά ξέχασα, αυτά είναι γόνοι τρομοκρατών και μελλοντικοί τρομοκράτες οι ίδιοι.

Φυσικά ρε ζώα, άμα επιζήσουν, θα θέλουν να εκδικηθούν. Τους καταστρέψατε τη χώρα και ζητάτε και τα ρέστα. Φυσικά και θα έρθει σπίτι σας το ίδιο. Τι περιμένετε, επειδή είστε 10.000 χλμ μακρυά, ότι δε σας πιάνει;

Αμ το άλλο... Σοβαρό ειδησεογραφικό site σήμερα, πρώτη μούρη ότι πέθανε λέει ο λύκος που έπαιζε στο Game Of Thrones. ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;;;;; 22 παιδιά θρηνούμε στη διπλανή χώρα και…

Ο ύπνος του δικαίου

Κοιμάστε... Όρθιοι... Σαν τα ζόμπι.

Μου βγάζει καθημερινά το Facebook αναρτήσεις που έκανα παλαιότερα την ίδια μέρα. Βλέπω όσα έγραφα πριν 1, 2, 5 χρόνια και μου έρχεται να βάλω τις φωνές. Δεν έχει αλλάξει ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ! Τα ίδια και τα ίδια.

Σήμερα διάβαζα ένα κείμενο της Handelsblatt, που είχα αναδημοσιεύσει πέρσυ, το οποίο αναφέρεται στο ότι από τα €340δις που χρωστάμε, τα €215δις πήγαν στις τράπεζες, Δηλαδή, πνίξαμε τον κόσμο στους φόρους, για να σώσουμε τις τράπεζες. Και δεν έχει ανοίξει ρουθούνι.

Εγώ τι έκανα; Ναι, σας πρόλαβα, κλασσική ερώτηση νηπιαγωγείου... Αφού έκανα ότι μπορούσα, αφού ήμουν στις πορείες και στους "Αγανακτησμένους" κάθε μέρα στο Σύνταγμα, αφού αρνήθηκα να πληρώνω φόρους και χαράτσια ως ένδειξη διαμαρτυρίας κι όταν είδα ότι είμαι από τις λίγες εξαιρέσεις, έφυγα και πήγα να ζήσω αλλού, που με σέβονται. Ο βασικός λόγος ήταν, ότι πίστευα ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Και φυσικά, βγαίνω αληθινός κάθε μέρα που περνάει.

Μιλάω με φίλους από Ελλάδα, άλλου…